To był spokojny wieczór przepełniony zapachem opadających liści i chłodnym, jesiennym powietrzem. Postanowiłam zabrać tatę do restauracji, którą kiedyś bardzo lubił. Od czasu śmierci mamy coraz bardziej się zamykał – wolał spokojne dni w domu. Jego ręce się trzęsły, pamięć płatała figle, ale nigdy nie skarżył się.
Tego ranka zapytałam go: „Tato, a może pójdziemy dziś wieczorem na kolację?” Rozbawiony, z cichym, nieśmiałym uśmiechem powiedział: „Kolacja? To już naprawdę dawno…”
Dotarłyśmy tam o zmierzchu, kiedy słońce wciąż ogrzewało dachy, a pierwsze gwiazdy nieśmiało wyłaniały się na niebie. Mała restauracja pachniała ciepłem świec i kameralną atmosferą. Usiadłyśmy przy oknie. Tata zapatrzył się na świat za szybą, wspomienia malowały się w jego oczach.
Kolacja przebiegała spokojnie, ale im jadł, tym bardziej trzęsły mu się ręce. Trochę sosu spadło na koszulę — taki niezdarny ruch, który zawstydził go nieco. Szukał serwetki, lekko onieśmielony, więc delikatnie podałam mu dłoń.
„Nic się nie stało, tato,” szepnęłam.
Spojrzał na mnie zawstydzony uśmiech, wtedy usłyszałam cichy głos z za nami. Młoda kobieta śmiała się cicho do towarzysza. Poczuliśmy oboje kurz cudzego spojrzenia, ale nie zwróciłam uwagi. Dla mnie liczyła się duma i godność mojego taty. Pomimo słabości, był tym, którego najbardziej podziwiam.
Ich spojrzenia nie miały znaczenia. Znaczenie miał ten wieczór — ten czas, który mogłyśmy jeszcze dzielić razem.
