Wygląda jak kłębek kurzu lub zapomniany kokon… A jednak ta ciemna, puszysta masa może być czymś więcej niż tylko niewinnym zbiorem włókien. W Lyonie ostatnie odkrycie na strychu jednej z domów zaniepokoiło całą okolicę: tajemnicze skupiska między belkami okazały się gniazdami pająków społecznych, gatunku równie fascynującego, co potencjalnie inwazyjnego.
Ciekawość, która przeradza się w alarm
Wszystko zaczęło się, gdy 12-letnia Élise Martin chciała przyjrzeć się „kule” wiszącej przy suficie. To, czego dotknęła, rozpadło się w jej rękach, uwalniając setki malutkich pajączków, które szybko rozproszyły się po pokoju… zanim znów utworzyły wspólne skupisko.
Ten spektakularny i niepokojący zachowanie eksperci natychmiast rozpoznali jako typowe dla pająków społecznych z rodzaju Anelosimus, bardzo rzadko obserwowanych w miastach.
Dlaczego te pająki fascynują (i niepokoją)
W przeciwieństwie do samotniczych pająków, te gatunki żyją w koloniach i współpracują: tkają wspólne sieci, polują razem, wychowują młode kolektywnie. Ten rzadki sposób życia pozwala im szybko rozwijać się w odpowiednich warunkach.
Problem? W przypadku stresu – np. kontaktu z człowiekiem – kolonie rozpadają się… by szybko się odbudować, rozszerzając swoją obecność w domu. Nawet odważni mieszkańcy mogą poczuć się niekomfortowo.
Ryzyko dla zdrowia: czy trzeba się martwić?
Dobrą wiadomością jest to, że według dra Alaina Perrina, specjalisty od arachnologii, pająki te nie są bezpośrednio niebezpieczne dla ludzi. Nie są jadowite ani agresywne. Jednak ich duża liczba może powodować problemy wtórne: nagromadzenie sieci, uszkodzenia drewnianych powierzchni, a nawet reakcje alergiczne u wrażliwych osób.
Dom objęto obserwacją, a entomolodzy kontynuują badania tych nietypowych skupisk.
Co robić, jeśli znajdziesz je u siebie?
-
Nie dotykaj podejrzanych skupisk, szczególnie ciemnych, puszystych i przytwierdzonych w rogach.
-
Nie próbuj usuwać ich samodzielnie miotłą ani odkurzaczem – może to wywołać rozproszenie kolonii.
-
Skontaktuj się z profesjonalną firmą deratyzacyjną lub lokalnymi służbami sanitarnymi w celu bezpiecznej identyfikacji.
Te kolonie mogą ukrywać się na strychach, w garażach, za zasłonami lub przy starych belkach. Choć ich występowanie jest rzadkie, może stać się częstsze wraz ze zmianami klimatu i modyfikacją siedlisk.
Czasami to, co wygląda na zwykłą kulę kurzu, w rzeczywistości kryje żywy mikrokosmos… którego lepiej nie niepokoić.
