To poranek w więziennej sali szpitalnej zaczynał się ciszej niż zwykle. Na korytarzu nie trzaskały drzwi, nie słychać było zwyczajnych krzyków. Wszystko było zbyt spokojne — i to samo w sobie budziło niepokój.
— Kto jest dziś na liście? — zapytała dyżurna pielęgniarka, rozkładając na stole zmięte kartoteki więźniarek.
Położna — kobieta w starszym wieku, ze zmęczonymi oczami, dawno przywykła do ciężkich przypadków — ledwie podniosła głowę. Przez lata pracy w kolonii widziała wiele: złamane matki, kobiety rodzące w kajdankach, tragedie, o których później nikt nie mówił. Ale coś w tym dniu wzbudzało w niej mroczne przeczucie.
— Więźniarka nr 1462 — odpowiedziała pielęgniarka. — Skurcze zaczną się lada moment. Przysłano ją miesiąc temu z bloku wschodniego. Ani rodziny, ani dokumentów, historia choroby pusta. Prawie się nie odzywa.
— Nie odzywa się? — uniosła brew położna. — Wcale?
— Tylko kiwnie głową. Nikomu nie patrzy w oczy. Jakby była zamknięta w środku.
Zaskrzypiały ciężkie drzwi. W sali, bardziej przypominającej celę, na wąskim metalowym łóżku leżała ciężarna kobieta. Trzymała dłonie na ogromnym brzuchu i wpatrywała się w podłogę. Jej twarz była blada, włosy potargane. Ale w jej bezruchu było coś niezwykłego: nie strach, nie ból, lecz jakby pogodzenie się z losem.
Położna podeszła bliżej.
— Dzień dobry — powiedziała cicho. — Będę z panią, dopóki dziecko nie przyjdzie na świat. Pozwoli pani, że panią zbadam.
Kobieta lekko skinęła głową. Położna nachyliła się, by ją zbadać — i nagle krzyknęła z przerażeniem:
— Natychmiast zawołajcie księdza! 😱😱
Tam, gdzie powinno rozbrzmiewać pewne bicie małego serca, panowała przerażająca pustka. Lekarka zmieniła kąt, przycisnęła mocniej, wstrzymała oddech… ale nic. Zbladła.
— Nie słyszę bicia serca — wyszeptała.
Strażniczki spojrzały po sobie, czując, jak napięcie wypełnia salę. Skurcze zaczęły się gwałtownie, nie było czasu na zastanawianie się. Położna zacisnęła usta i zawołała:
— Natychmiast sprowadźcie księdza! Jeśli dziecko urodzi się martwe, niech odejdzie nie w ciszy, lecz z modlitwą.
Kobieta na łóżku nie powiedziała ani słowa. Tylko mocniej ścisnęła prześcieradło. I nagle położna znów usłyszała dźwięk. Najpierw cichy, jak daleki szept, potem nieco silniejszy. Serce… jednak biło. Słabo, przerywanie, ale biło.
— Żyje — wyszeptała. — On żyje…
Rozpoczęła się walka o każdą minutę. Skurcze narastały, kobieta krzyczała, strażniczki przytrzymywały ją za ramiona, a położna robiła wszystko, by ocalić i matkę, i dziecko. Czas jakby stanął w tej celi.
W końcu, po męczących godzinach, powietrze rozdarł cichy pisk. Najpierw ledwie słyszalny, potem głośniejszy, mocniejszy. Chłopiec. Słaby, maleńki, z siną skórą, ale żywy. Szybko podano mu tlen, pocierano, aż oddech się pogłębił. I wtedy salę wypełnił głośny, rozpaczliwy płacz noworodka.
Położna zamknęła oczy, ocierając pot z czoła.
— Dziękuję Ci, Boże…
Więźniarka po raz pierwszy uniosła wzrok i uśmiechnęła się.
