Szłam leśną ścieżką, ciesząc się świeżym powietrzem i ciszą. Wokół rosły sosny, a w trawie pojawiały się pierwsze jesienne grzyby. Szedłam powoli, oglądając liście i korę drzew, gdy nagle kątem oka zauważyłam coś jasnego na samym skraju ścieżki.
Pochyliłam się — i w tej samej chwili ogarnął mnie strach. Na ziemi leżało dziwne stworzenie z białymi, długimi i ostrymi igłami. Wyglądało tak, jakby się poruszało! Odsunęłam się gwałtownie, serce zaczęło bić mocniej: „Co to takiego?! Kolczaste zwierzę?!”
Ale po chwili dotarło do mnie — to wcale nie był zwierzak. To był grzyb — soplówka jeżowata, rzadki i niezwykły. Jego igiełkowate wypustki zwisały w dół niczym kruche ząbki albo maleńkie sople.
Strach ustąpił miejsca ciekawości. Ostrożnie przykucnęłam, by przyjrzeć się mu z bliska. Piękny, dziwny i odrobinę niepokojący, okazał się całkowicie nieszkodliwy. A ja tylko roześmiałam się z siebie: jak łatwo czasem pomylić cud natury z czymś strasznym.
