Ania zupełnie nie rozumiała, dlaczego potrzebują tego mężczyzny w domu. Zawsze chciała, żeby mama wyszła za mąż i była szczęśliwa — ale nie z nim. Dziewczynka siedziała na kanapie, udając, że czyta książkę, podczas gdy jedną połową słuchała Arthura. On dopiero co się obudził i powoli poruszał się po domu, zupełnie nie zwracając uwagi na Anię. Cały czas rozmawiał przez telefon — i jak zrozumiała, z pewnością nie z mężczyzną. Najwyraźniej uważał ją za bardzo młodą, skoro nawet nie starał się tego ukryć.
„Kochanie, co ty opowiadasz? Za dwa tygodnie mam ślub, a ty chcesz poderwać prawie żonatego mężczyznę?” – słuchał i śmiał się, a Ania poczuła ogromną odrazę. Odrazę z powodu rozmowy, i odrazę, bo ten człowiek, którego mama tak kochała, ją zdradzał.
Ania ostro odłożyła książkę. Arthur odwrócił się, przyjrzał jej się uważnie, a potem wyszedł do sypialni i stanowczo zamknął drzwi. Ania postanowiła skonsultować się z najlepszym przyjacielem. Wymknęła się na ulicę i pobiegła drogą do baraków, które nie były daleko — ukryte za wysokimi tujami oddzielającymi elitarne osiedle od miejskich slumsów.
Gdyby Alla Olegowna dowiedziała się, że jej córka tam się wybiera, pewnie zawału by dostała. Ania rozejrzała się — nikogo nie było w pobliżu. Przyłżyła dwa palce do ust i głośno zagwizdała. Natychmiast z baraku wyjrzała kudłata głowa chłopca.
— Ania, chodź, rodzina wyszła do babci.
Przeskoczyła przez okno — drzwi były dla słabych — i zapytała:
— Dlaczego ty nie poszedłeś?
Petka podrapał się po głowie:
— Dostałem pałę z angielskiego, więc się uczę, inaczej tata mnie gołymi rękami zabije.
Ania się uśmiechnęła. Tata Petki był duży, brodaty i strasznie dobry. Cała dzielnica go uwielbiała, choć czasem groził chłopcu klapsem — ale nigdy go nie dał.
— Ania, co ty tutaj robisz? Umówiłyśmy się jutro wieczorem.
— Petka, muszę z tobą porozmawiać.
Petka był od niej starszy o dwa lata. Ania miała 12, a Petka 14 — był dla niej autorytetem. Znali się odkąd uratował jej rowerowy upadek i doprowadził ją do domu, gdy miała 8 lat.
— Co się stało? – zamknął podręcznik. Wiedział, że w rodzinie Ani coś się święci i domyślił się, po co przyszła.
Ania opowiedziała o zachowaniu Arthura i powiedziała, że mama nic nie zauważa. „Nie wiem, jak jej to powiedzieć, żeby uwierzyła.”
— Nie rozumiem, dlaczego się boisz. Masz świetną relację z mamą. Po prostu usiądź i powiedz jej wszystko. Na pewno cię wysłucha — albo przynajmniej coś usłyszy.
Ania się zamyśliła. Miała rację. Były blisko, ale nie jak dawniej — nie przytulały się, nie oglądały filmów, nie rozmawiały. Teraz mama przytulała Arthura i wszystko z nim omawiała.
— Dobrze, spróbuję. Dzięki, Petka.
Chłopak zarumienił się:
— Nie, dzięki ja?
— Za to, że tu jesteś.
„No to może dzisiaj wieczorem wieczór dziewczyński?”
„Zróbmy to, mamo.” Wspólnie ugotowały obiad. Ania już prawie zapomniała, kiedy ostatnio spędziły razem czas w kuchni. Zjadły, pośmiały się, a po zmywaniu naczyń Ania usiadła naprzeciwko mamy:
— Chcę z tobą porozmawiać.
Alla westchnęła:
— Ania, wiem, że nie przepadasz za Arthurem. Wiem, że jest ode mnie młodszy, ale czy nie chcesz, żeby mama była szczęśliwa?
— On cię nie uczyni szczęśliwą. Gdy jesteś w pracy, on rozmawia z innymi kobietami, a teraz jestem przekonana, że to na twoje pieniądze zabrał jakąś inną do baru, nie z przyjaciółką.
Alla uderzyła ręką w stół:
— Dosyć! Tak bardzo boli mnie to, że wychowałam taką samolubną dziewczynkę. Nie chcę już nic słyszeć. I jesteś za młoda na takie rozmowy. Idź do pokoju.
Ania oburzonym świstem wyszła. Nie miało to sensu. Mama po prostu jej nie słuchała. Ania musiała pogodzić się z myślą, że Arthur tylko wykorzystuje mamę i jej pieniądze.
Nocą obudziły ją głośne głosy. Spojrzała na zegar — była trzecia trzydzieści. Arthur właśnie wrócił, najwyraźniej nie w najlepszym stanie. Mama go ochrzaniała, a on wrzasnął:
— Słuchaj, Alla, dlaczego zachowujesz się jak babcia z wnuczkiem? Przestań mnie krytykować.
Dźwięk zamykanych drzwi pokoju. I drugi raz. Ania usłyszała przepraszający głos mamy. Poczuła odrazę, podłożyła pod uszy poduszkę.
Następnego dnia Ania i Petya siedzieli na działce:
— Tak, coś trzeba z tym zrobić.
Ania westchnęła:
— Petya, co możesz zrobić? Wiesz, mama słucha tylko jego, nic nie zauważa.
— A kiedy jest ślub?
— Petya, dziesiątego.
Pete uśmiechnął się:
— Słuchaj, mam plan. Nie wiem, czy ci się spodoba, ale wygląda na to, że to jedyny sposób, by mama cię usłyszała i zrozumiała.
Oczy Ani się zaświeciły:
— Powiedz, Petya!
Kiedy chłopak skończył, Ania sceptycznie pokręciła głową:
— Petya, jak to zrobimy? Jesteśmy w szkole i potrzeba…
— Poczekaj, już to przemyślałem…
Zbliżał się dziesiąty dzień. Arthur nawet przestał się kłócić z mamą. Tak, wciąż wychodził prawie każdego wieczoru, ale Alla milczała. Najwyraźniej pamiętała skandal, kiedy Arthur porównał ją do babci. Ania wiedziała, że Arthur jest o dziesięć lat młodszy. Nie miałaby nic przeciwko temu, gdyby nie jedno „ale”. Była przekonana, że Arthur nie kocha mamy, a ostatnie śledztwo Ani i Petyi tylko to potwierdziło.
Tego dnia, Ania była w swoim pokoju, gdy usłyszała rozmowę Arthura przez telefon:
— Kochanie, ustaliłem z Kolą, przyjdziesz jako jego dziewczyna. Nie bój się, nikt cię nie zna, oczywiście. Zobacz, co nas w życiu czeka. Nie marudź proszę, pocałuję ją tylko dlatego, że muszę. Ale ty, uwaga, nie upijaj się — znam cię.
Ania zacisnęła pięści. „Co za skurczybyk, zupełnie bezczelny.”
Wieczorem przy stole Arthur od niechcenia powiedział:
— Alla, właśnie sobie przypomniałem przyjaciela. Chciałbym, żeby on i jego dziewczyna przyszli na wesele. Zadzwonisz do restauracji, dobrze?
— Oczywiście, kto to? — zapytała.
— Jeszcze go nie znamy. Koła, przyjaciel z dzieciństwa, potem gdzieś wyjechał, a teraz wrócił i do mnie zadzwonił.
— Świetnie, tyle przyjaciół na weselu, będzie zabawa.
Ania wstała i wyszła. Nie potrafiła słuchać dalej tego cyrku i patrzeć, jak głupio wygląda jej mama. Mama myślała, że Arthur ją kocha, ale Ania wiedziała, że nigdy. Arthur też to wiedział — tylko mama była całkowicie ślepa.
Wesele było w najbardziej luksusowej restauracji. Ania nie potrafiła się skupić, powitać gości, odpowiedzieć na gratulacje. Nawet nie zauważyła, jak piękna była sala. Strasznie się denerwowała. Bała się, co się wydarzy po jej przemówieniu. A co jeśli ich plan się nie powiedzie? Co, jeśli mama się na nią obrazi? Nie chciała ranić mamy, ale…
Dziewczynka próbowała ponownie porozmawiać, ale mama ostro ją przerwała:
— Anya, dość, dobra? Już nie jesteś dzieckiem, nie zachowuj się tak. To naprawdę nisko. Nie psuj mi nastroju przed najważniejszym dniem mojego życia.
Ania cofnęła się. Nie mogła nawet powiedzieć, że kiedyś jej urodziny były najważniejsze.
— Teraz gratulacje od Anny, córki panny młodej. Anya, proszę.
Głos prowadzącego sprawił, że podskoczyła.
Chłopcy z podwórka Petyi pomagajali przygotować gratulacje. Ania wyprostowała się i wyszła na scenę:
— Mamusiu, zanim zobaczysz to, co chcę ci pokazać, chcę, żebyś wiedziała, że bardzo cię kocham. I bardziej niż cokolwiek na świecie, chcę, żebyś była szczęśliwa.
Prowadzący włączył nagranie, które dała mu Ania tuż przed weselem. Na ekranie — Arthur namiętnie całujący inną dziewczynę. Potem Arthur w barze z tą samą dziewczyną w bieliźnie. Nikt już nie patrzył na ekran, wszyscy wlepili oczy w parę młodą. Dziewczyna zniknęła. Arthur cicho schował się pod stołem.
Ania dostrzegła oczy mamy.
— Mamusiu, wybacz mi, ale ty mnie nie chciałaś usłyszeć, a on, on po prostu cię nie kocha.
Alla milczała. Ania poczuła, że w tej chwili mama ją nienawidzi. Rzuciła mikrofon prowadzącemu i wybiegła z restauracji. Petya czekał na nią na zewnątrz. Ania nie powiedziała nic, tylko przebiegła koło niego. Petya złapał ją przy rzece:
— Hej, czekaj, szalona dziewczyno!
Ania odwróciła się, ukryła twarz na jego piersi i płakała:
— Petya, co ja zrobiłam?
Petya przytulił ją:
— Nic, zrobiłaś dobrze. To nieładne, ale obroniłaś mamę.
Siedzieli przy rzece, rzucając kamieniami do wody. Siedzieli w milczeniu. W końcu Petya zapytał:
— Czy zamierzamy tu siedzieć aż do rana?
Anya wzruszyła ramionami:
„Nie wiem. Nie wiem, co się dzieje w domu ani jak wrócić.”
Znowu zapadła cisza. Petya powiedział:
„Chodź do mnie. Znasz swoją mamę — nakarmi cię i położy spać.”
„Nie mogę. Mama się martwi.” Słowa Anyi brzmiały niepewnie. „Nie, mama się martwi, oczywiście, ale pewnie nie tak jak wcześniej.”
„Anya!” Dziewczyna podskoczyła. Wstali. Alla stała obok:
„Cześć, Petya. Mogę się z tobą usiąść? Jestem zmęczona, szukając cię.”
Petya mruknął:
„Oczywiście. Usiądź na mojej kurtce.” Rozłożył kurtkę, a Alla się uśmiechnęła:
„Dziękuję.” Usiadła i delikatnie objęła Anyę. „Wybacz mi, córeczko!”
„Nie, mamo, to ty powinnaś mi wybaczyć. Nie powinnaś była tego robić. Nie sądziłam, że to zobaczysz, nie tylko ty, ale wszyscy goście.”
Alla się uśmiechnęła:
„Nie obchodzi mnie to. Wiesz, Anuta, to tak, jakby zdjęto mi kajdanki. Stworzyłam sobie szczęście i biegałam z nim jak głupia.”
„Mamo, nie jesteś głupia, jesteś mądra, piękna, najlepsza.”
Petya usiadł obok. Alla objęła go drugą ręką:
„Więc to ty jesteś tym legendarnym Piotrem, o którym tyle słyszałam, ale nigdy nie spotkałam. Dlaczego nigdy do nas nie przyszedłeś?”
Petya nieśmiało się zaśmiał:
„Cóż, pewnie dlatego, że nie mieszkam w waszej okolicy.”
Alla spojrzała na niego z troską:
„Gdzie? Daleko?”
„Nie, wcale nie, w koszarach. Ale nie myśl, że uczę Anyę czegoś złego.”
„Nie sądzę.”
„Poczekaj, więc zdecydowałaś, że będę na ciebie patrzył inaczej, bo nie…”
Petya nieśmiało skinął głową.
„Wow. Anya, znasz mnie — jak mogłaś tak pomyśleć? Wiesz co? Zróbmy jutro imprezę. Zaproś rodziców Petyi, swoich przyjaciół, ja zaproszę kilku swoich, i będziemy się bawić, jak wy to robicie. Mamy całą restaurację jedzenia i płatnego gospodarza.”
Anya się zaśmiała:
„Mamo, jak nazwiemy imprezę?”
Alla pomyślała, potem wyjęła telefon:
„Zobaczmy… Jutro? Jest! Jutro jest Dzień Kota. Anya, czy lubisz koty?”
Anya pokręciła głową i wtuliła się w matkę:
„Cieszę się, że wróciłaś. I na pewno poznamy dobrego mężczyznę, zobaczysz!”
Alla pocałowała córkę w czubek głowy:
„Dobrze, wszyscy do domu. Czekam na wszystkich na imprezie jutro.”
„Petya, też przyprowadź swoich rodziców!”
