Kızımızın ikiz kardeşi henüz dokuz günlükken öldü ve biz bunu 18 yıl boyunca sakladık; doğum günü partisinde eşim garajdan bir şey getirdi ve «Buna, onun öldüğü gece başlamıştım,» dedi.
Rosie on bir dakika daha küçüktü. Yaklaşık 2,7 kilogram ağırlığındaydı. Adli tabip ölüm nedenini Ani Bebek Ölümü Sendromu (SIDS) olarak kaydetti. Kimsenin bir suçu yoktu. Ne var ki bu durum, yaşanan acıyı taşımayı daha da zorlaştırıyordu.
Eşim cenaze işleriyle ilgilenirken ikinci beşiği bizzat ben söktüm. Garajda durup onu parça parça ayırışımı hatırlıyorum; sanki beşiği ortadan kaldırmak, yaşananları bir şekilde silebilecekmiş gibi…
Kendimize Hannah’nın anlamak için çok küçük olduğunu söyledik. Sonra beş yaşına bastı. Ardından on iki. Sonra da on sekiz. Beklemek için her zaman başka bir neden vardı. Onu korumak adına başka bir bahane… Ve her geçen yıl, o sır daha da ağırlaştı.
Annem, Rosie’nin hastanede çekilmiş fotoğrafını duvardan indirdi. Kız kardeşim, Şükran Günü yemeklerinde onun adını asla anmamayı öğrendi.
Yılda bir kez, genellikle araba kullanırken, eşim sessizce «Gerçeği bilmeye hakkı var,» derdi.
Bense fısıldardım: «Neyi bilsin? Hayatta kalanın kendisi olduğunu mu?»
Hiç itiraz etmezdi. Sadece susardı.
Dokuz gün boyunca kucağımda iki bebek tutmuştum. On sekiz yıl boyunca, evimizde hâlâ sayıyı aklında tutan tek kişi bendim.
Her 9 Eylül’de iki doğum günü yaşanırdı. Birinde mumlar yanardı; diğerindeyse sessizlik hüküm sürerdi.
O akşam, Hannah’nın doğum günü yemeğinden sonra eşim her zamanki gibi bir saatliğine garaja giderdi. Nedenini hiç sormazdım. Sessizliğe ihtiyacı olduğunu düşünürdüm.
Derken, Hannah’nın on sekizinci yaş günü partisinde, garajdan daha önce hiç görmediğim bir şeyle geri döndü.
Onu Hannah’nın önüne koydu.
Sonra ona gerçeği anlattı.
O, asla tek başına doğmamıştı.
Ona Rosie’nin adını söyledi.
Hannah donup kalmış bir halde ona baktı.
Ağlamadı. Neden yalan söylediğimizi sormadı.
Eşim zorlukla yutkundu ve «Buna, onun öldüğü gece başlamıştım,» dedi.
Hannah yavaşça elini uzattı ve iki elini de onun üzerine koydu.
Ve o anda, on sekiz yıllık sessizlik nihayet bozuldu.
Hikayenin tamamı yorumlarda 👇👇
Hannah yavaşça kapağı kaldırdı. İçinde, kenarları aşınarak pürüzsüzleşmiş küçük ahşap bir kutu vardı. Kutunun altında fotoğraflar, hastane bileklikleri, minik örgülü bir şapka ve soluk mavi bir kurdeleyle bağlanmış bir deste mektup duruyordu.
İlk fotoğrafı eline aldığında parmakları titredi.
Yeni doğmuş iki kız çocuğu.
Biri Hannah’ydı.
Diğeri ise Rosie.
Uzun süre kimse konuşmadı.
Sonra Hannah bize baktı ve fısıldadı: «Bana neden söylemediniz?»
Sözcükleri bulamadım. Eşim onun elini tuttu.
«Çünkü korkuyorduk,» dedi. «Onun varlığını bilmenin, içinde bir eksiklik hissi uyandırabileceğini düşündük. Seni koruduğumuzu sanıyorduk.»
Hannah’nın gözleri doldu.
«Beni korumuyordunuz,» dedi usulca. «Kız kardeşimi benden saklıyordunuz.»
Bu cümle içimde bir şeyleri kırdı.
Ağlamaya başladım. Ona her şeyi anlattım; o dokuz günü, cenazeyi, boş beşiği, kutlayamadığım doğum günlerini ve tek bir mumun yeterliymiş gibi davranarak geçirdiğim her 9 Eylül’ü.
Sözümü kesmeden dinledi.
Sonra en küçük fotoğrafı aldı ve göğsüne bastırdı.
«Gerçekti,» diye fısıldadı.
«Evet,» dedim. «Gerçekti.»
Hannah gözyaşlarını sildi ve babasına baktı.
«Yani bunu onun için mi yaptın?»
Başını salladı.
«On sekiz yıl boyunca,» dedi. «Her 9 Eylül’de. Söyleyemediğim her şeyi koyabileceğim bir yere ihtiyacım vardı.»
Hannah ayağa kalktı, masanın etrafından dolaştı ve ona sarıldı.
Sonra elimi tuttu.
«Gelecek yıl,» diye fısıldadı, «iki mum yakacağız.»
Ve on sekiz yıl sonra ilk kez, 9 Eylül artık hayatta kalmaya çalıştığımız bir gün gibi hissettirmedi.
Nihayet hatırlayabileceğimiz bir gün gibi hissettirdi.
