Kızım aile yemeğimize vücudu dövmelerle kaplı bir motosikletçi getirdi ve onu nişanlısı olarak tanıttı; ancak adam ceketini çıkardığı anda kocamın yüz ifadesi tamamen değişti.
Kızımızı neredeyse üç aydır görmemiştik. Yazı Londra’da geçirmişti ve ben ona yeniden sarılabileceğim günü iple çekiyordum.
Bu yüzden, akşam yemeği için eve geleceğini ve yanında «önemli biri»ni getireceğini söyleyen mesajı geldiğinde kendi kendime gülümsedim. Bir erkek arkadaşı olduğunu varsaymıştım.
Kapıyı açtığımda yanında duran adama hiç hazırlıklı değildim.
Uzun boylu ve iri yapılıydı; kolları dövmelerle kaplıydı, gür bir sakalı, ağır botları ve siyah bir motosikletçi ceketi vardı. Birkaç saniye boyunca hiçbirimiz konuşmadık. Kapı eşiğinde asılı kalan o tuhaf sessizliği hissedebiliyordum.
Sonra kızım gülümsedi, adamın elini tuttu ve gururla sol elini havaya kaldırdı.
«Anne, Baba… bu benim nişanlım.»
Kocam donup kaldı.
Elindeki bardak neredeyse parmaklarının arasından kayıp düşecekti.
«Nişanlandınız mı?» diye fısıldadı.
Kızım hafif, gergin bir kahkaha attı. «Sürpriz?»
Bir an için ne diyeceğimi bilemedim. Sonra kızımın gözlerindeki mutluluğu gördüm ve tüm şüphelerim yok oldu. Onu kendime çektim ve sıkıca sarıldım.
Kocam zoraki bir gülümsemeyle gencin elini sıktı.
Şaşırtıcı bir şekilde, dış görünüşünün yansıttığı o ürkütücü adamdan eser yoktu. Yumuşak bir ses tonu vardı, saygılıydı ve neredeyse aşırı derecede utangaçtı. Yavaş yavaş gerginlik dağıldı ve odaya yeniden kahkaha sesleri doldu.
Yemek sırasında kızımın onda ne bulduğunu anlamaya başlamıştım.
Ev sıcak ve huzurlu bir atmosfere bürünmüştü. Yemeğin ortasında adam etrafına bakındı ve gülümsedi.
«Bunu çıkarmamda bir sakınca var mı?»
Motosikletçi ceketini omuzlarından sıyırıp çıkardı.
Ve aniden, kocamın nefesi kesildi.
Adamın üst kolunu kaplayan bir kadın yüzü dövmesi vardı.
İnanılmaz derecede detaylıydı; o kadar gerçekçiydi ki, korkutucu bir anlığına bir fotoğrafa baktığımı sandım.
Kocam, sanki bir hayalet görmüş gibi dövmeye bakakaldı.
Masanın üzerinden uzanıp eline dokundum. “İyi misin?”
Cevap vermedi.
Yüzü bembeyaz kesilmişti.
Sonra, titreyen bir sesle, kızımızın nişanlısının yüzüne doğrudan baktı.
“O kadın senin neyin oluyor?”… 😮👇
Odaya derin bir sessizlik çöktü.
Genç adam önce dövmeye, sonra yavaşça tekrar kocama baktı.
“Onu tanıyor musun?”
Kocamın dudakları titredi.
“Aynı şeyi ben de sana sormalıyım.”
Kızım şaşkınlık içinde ikisi arasında gidip geliyordu. “Baba, neler oluyor?”
Kocam öyle ani bir hareketle ayağa kalktı ki, sandalyesi zeminde gürültüyle sürüklendi.
“O kadın,” diye fısıldadı. “Adı Elena’ydı.”
Genç adamın yüz ifadesi değişti.
“O benim annemdi.”
Yüzümdeki kanın çekildiğini hissettim.
Kocam, sanki geçmiş aniden ön kapımızdan içeri girmiş gibi ona bakakaldı.
Yirmi yedi yıl önce, ben kocamla tanışmadan evvel, korkunç bir motosiklet kazası geçirmişti. Elena adında genç bir kadın ona yardım etmek için durmuştu. Onun hayatını kurtarmış ama kendisi kazadan sağ çıkamamıştı.
Yıllarca kadının ailesinin taşınıp gittiğine ve ona ne olduğunu asla öğrenemeyeceğine inanarak yaşamıştı.
“Onu asla unutmayacağıma dair ona söz vermiştim,” dedi kocam, sesi titreyerek.
Genç adam yavaşça cüzdanına uzandı ve eski bir fotoğraf çıkardı.
“Annem bu fotoğrafı saklardı,” dedi. “Bana hep hayatını kurtardığı o adamdan bahsederdi.”
Kocam, gözleri yaşlarla dolmuş halde fotoğrafa baktı.
Sonra genç adam hüzünlü bir şekilde gülümsedi.
“Bu dövmeyi insanlar benden korksun diye yaptırmadım. Annem tanıdığım en cesur insandı; bu yüzden yaptırdım.”
Kocam yüzünü iki eliyle kapattı.
Ve o gece kızımız, eve getirdiği o yabancının babasının yüzünü neden bembeyaz ettiğini nihayet anladı; sebep dövmeleri değil, kocamın bir ömür boyu hatırlamaya çalıştığı o kadının yüzünü taşıyor olmasıydı.
