Po śmierci męża byłam załamana. Wydawało mi się, że mój świat runął i nigdy już nie będę mogła żyć jak dawniej. Aby nie oszaleć w pustym mieszkaniu, spakowałam rzeczy i przeprowadziłam się do mamy — tymczasowo, dopóki ból nie ustąpi. Mama przyjęła mnie jak zawsze troskliwie, ale w jej spojrzeniu było coś dziwnego, jakby czekała, aż coś odkryję.
Pewnego wieczoru, gdy mama poszła do sąsiadki, weszłam do jej pokoju po koc. Schylając się, zauważyłam pod łóżkiem zakurzoną skrzynkę. Ciekawość okazała się silniejsza niż strach. Wyciągnęłam ją i otworzyłam.
W środku były zdjęcia mojego męża. Ale to nie były zwykłe fotografie: uchwycono go na nich potajemnie, na ulicy, przy pracy, na naszym podwórku. Zdjęcia były robione przez lata, jeszcze zanim się poznaliśmy. Wśród nich leżał dziennik. Pierwsze strony pełne były opisów jego życia, nawyków, ulubionych miejsc. Czytałam i drżały mi ręce — mama obserwowała go cały czas. Ale dalej było gorzej.
Na ostatnich stronach zobaczyłam chłodne, rzeczowe zdania:
„On jest zbyt ufny. Preparat zadziała szybko. Najważniejsze — żeby wyglądało na przypadek”.
Niżej była data — dwa dni przed jego śmiercią.
Pociemniało mi w oczach. Siedziałam na podłodze z dziennikiem w rękach, rozumiejąc, że jego śmierć nie była przypadkiem. Mama wszystko zaplanowała. Ale dlaczego? Z zazdrości? Z potrzeby kontroli nad moim życiem? A może z jakiejś obsesji na jego punkcie?
Zatrzasnął się zamek w drzwiach. Mama wróciła. W panice wsunęłam dziennik z powrotem do skrzynki, ale wiedziałam: ona się domyśli. Z kuchni dobiegł spokojny głos:
— Co robisz, kochanie?
Zamarłam. Teraz nie jestem tylko wdową. Teraz mieszkam pod jednym dachem z osobą, która zabiła mojego męża.
